Mieszkał tu szef internatu wraz z rodziną (dwójką dzieci). Na ostatnim piętrze mieściła się stołówka na około 400 0sób. Codziennie młodzi hitlerowcy chodzili na szkolenie do miasta Zittau. Co dwa, trzy miesiące następowała rotacja młodych Hitlerjugend.

Mieściły się tam m.in.: biuro komendanta obozu, pomieszczania lotników, cywilów oraz wojskowych przybyłych z Dessau i Magdeburga.

Budowa dużej nowoczesnej kotłowni centralnego ogrzewania zaczęła się  w lecie w 1944 rok. Kotłownia była wyposażona w 4 wodnorurkowe kotły o wymiarach zewnętrznych ø 2500×8000,  oraz piętnastometrowe kominy.

W budynku mieściły się  garaże i warsztaty.  

Duży budynek o długości ponad 100 metrów. Składał się z dwóch skrzydeł. Przez jego środkową część biegło przejście zamknięte bramą wejściową. Po obu stronach znajdowały się wartownie ze strażnikami. W lewym skrzydle budynku mieszkali cywile sowieccy, deportowani Belgowie oraz Francuzi. W prawym – mieściła się służba medyczna dla Niemców i obcokrajowców. Środkową część zajmowała administracja. Na pierwszym piętrze znajdowały się biura warsztatowe i wysyłkowe, gdzie zapadały główne decyzje dotyczące produkcji.

Składała się z dwóch segmentów. Część frontowa z wysokim dachem była siedzibą straży pilnującej wejścia. Na pierwszym piętrze kwaterowała policja obozowa. Dobudówka z płaskim dachem – to karny lagier. Na skraju drogi przed wejściem umieszczono tablicę z napisem: „Arbeit macht frei” (pol. „Praca czyni wolnym”).Załoga wartowni liczyła 40 osób i składała się z SS i Wehrmachtu. Przy głównej bramie w portierni przebywało stale trzech wartowników. Na pierwszym piętrze tego budynku mieszkała policja przemysłowa. W drugim segmencie tego budynku znajdował się barak karny. Cały obiekt był dobrze strzeżony przez wojsko.