W związku z rozwojem produkcji lotniczej i militarnej, na terenie zakładów Zittwerke-Sieniawka wybudowano rampę przeładunkową, oraz bocznicę kolejową łączącą obóz z pobliskimi miejscowościami.

Przed przekształceniem koszar w obóz pracy, służył jako plac apelowy dla zakwaterowanych tam jednostek wojskowych.

Wybudowany w centralnej części obozu, dla ułatwiania przyspieszenia działań gaśniczych.

Budynek z pierwotnie zaplanowanymi i wkopanymi w ziemię czterema zbiornikami (później dziesięcioma).

Pojemność zbiorników miała w sumie wynosić co najmniej 70.000 litrów. Obie stacje benzynowe nazywane „pompowniami” posiadały pomieszczenia z pompą, nastawnię oraz rozdzielnię, pomalowane na kolor dopasowany do reszty budynków. Stacja benzynowa nr 28 położona była w dolinie i otoczona z dwóch stron ziemią.

Hamownia to lotnicze urządzenie do prób i badań silników lotniczych, składające się z jednego lub kilku stanowisk badawczych, umieszczonych przeważnie w odpowiednio wyposażonych do tego celu komorach oraz kabin pomiarowych. Hamownie silników odrzutowych dzieliły się na zwykłe (badanie i próby przeprowadza się w warunkach przy ziemi), wysokościowe (w komorach badawczych  temperaturę i ciśnienie powietrza można zmienić tak, aby odpowiadały  warunkom wysokościowym) oraz latające do przeprowadzenia w locie. Podczas badań i prób silnika odrzutowego i wymienionych hamowniach mierzyło się ciąg w całym zakresie prędkości obrotowej silnika, zużycie paliwa, w zależności od warunków pracy silnika oraz temperatury, ciśnienia i prędkości przepływu w charakterystycznych przekrojach silnika.

Tunel o niepotwierdzonym przeznaczeniu.  Według relacji naocznych świadków prowadził do podziemnych części fabryki.

Budynek dziś nieistniejący. Zabezpieczał teren obozu od strony wschodniej.

Wybudowana na potrzeby obozu. Po wojnie rozbudowana przez szpital.

Budynek uprzednio przeznaczony na stajnię, postanowiono przekształcić w stanowiska kontroli silników. Z niewyjaśnionych przyczyn zaniechano budowy.

W budynku umieszczono urządzenia galwaniczne, ażeby z a pomocą techniki galwanicznej pokryć innymi metalami „uszlachetnić” części metalowe, wykonane w mieście lub obozie.  Około 2/3 poddasza w starej części przeznaczono na skład chemikaliów i kwasów. Był on połączony z parterem za pomocą windy elektrycznej. Przed wejściem do budynku znajdowała się ściana chroniąca przed odłamkami. Sufit nad parterem był wykonany z żelbetonu i pokryty cementowym jastrychem.

Najdłuższy budynek produkcyjny oznaczony numerami: 16, 17, 18, w których odbywał się montaż turboodrzutowych silników samolotowych.

Duża hala z regałami w której znajdowały się różne elementy do samolotów.