Kuchnia dla obcokrajowców. Mieściła się tutaj także siedziba policji przemysłowej (Werkpolizei). Stołówka znajdowała się w drugiej części budynku. Na dole znajdowały się magazyny żywnościowe. Obydwie kuchnie były jednakowej wielkości – jednopiętrowe, z dużymi piwnicami, o powierzchni użytkowej 3.256 m2.

Kuchnia dla obsługi niemieckiej oraz Czechów oraz administracja niemiecka.

Miejsce dla jeńców wojennych: przebywali tam Anglicy, Jugosłowianie i Włosi. W tych budynkach następowała ciągła rotacja mieszkańców. Taka sytuacja miała także miejsce w innych blokach mieszkalnych.

Pod Koniec sierpnia 1944 roku połowę budynku numer 10 i 11 zajmowali powstańcy warszawscy zatrudnieni w produkcji wojennej, głównie poza koszarami.
W budynku nr 12 i połowie budynku nr 11 mieszkali Żydzi. Otoczeni zostali podwójnym drutem kolczastym pod napięciem. Z dwóch stron stały wartownie. Od strony południowej budynek ogrodzono płotem z desek, ponieważ na tym terenie odbywał się rozładunek różnych części do samolotów. Sektor ten nazywano obozem koncentracyjnym. Kontakty z Żydami były surowo zabronione. Do następnego bloku przechodziło się przez plac między budynkami.

Jeńcy sowieccy, a także cywile. Ci odgrodzeni byli drutem kolczastym i znajdowali się pod ścisłą kontrolą. Jeńcy nie mogli z tego budynku wychodzić. Pracowali przy montażu silników.

Budynek podzielony był na hale i kabiny, w których znajdowały się obrabiarki i tokarki.W późniejszym okresie wojny przebudowany na sale widowiskową oraz kino dla żołnierzy Niemieckich.

>Przetrzymywano tutaj cywilów polskich , sowieckich, deportowanych Belgów i Francuzów.

Mieszkał tu szef internatu wraz z rodziną (dwójką dzieci). Na ostatnim piętrze mieściła się stołówka na około 400 0sób. Codziennie młodzi hitlerowcy chodzili na szkolenie do miasta Zittau. Co dwa, trzy miesiące następowała rotacja młodych Hitlerjugend.

Mieściły się tam m.in.: biuro komendanta obozu, pomieszczania lotników, cywilów oraz wojskowych przybyłych z Dessau i Magdeburga.

Budowa dużej nowoczesnej kotłowni centralnego ogrzewania zaczęła się  w lecie w 1944 rok. Kotłownia była wyposażona w 4 wodnorurkowe kotły o wymiarach zewnętrznych ø 2500×8000,  oraz piętnastometrowe kominy.

W budynku mieściły się  garaże i warsztaty.  

Duży budynek o długości ponad 100 metrów. Składał się z dwóch skrzydeł. Przez jego środkową część biegło przejście zamknięte bramą wejściową. Po obu stronach znajdowały się wartownie ze strażnikami. W lewym skrzydle budynku mieszkali cywile sowieccy, deportowani Belgowie oraz Francuzi. W prawym – mieściła się służba medyczna dla Niemców i obcokrajowców. Środkową część zajmowała administracja. Na pierwszym piętrze znajdowały się biura warsztatowe i wysyłkowe, gdzie zapadały główne decyzje dotyczące produkcji.

Składała się z dwóch segmentów. Część frontowa z wysokim dachem była siedzibą straży pilnującej wejścia. Na pierwszym piętrze kwaterowała policja obozowa. Dobudówka z płaskim dachem – to karny lagier. Na skraju drogi przed wejściem umieszczono tablicę z napisem: „Arbeit macht frei” (pol. „Praca czyni wolnym”).Załoga wartowni liczyła 40 osób i składała się z SS i Wehrmachtu. Przy głównej bramie w portierni przebywało stale trzech wartowników. Na pierwszym piętrze tego budynku mieszkała policja przemysłowa. W drugim segmencie tego budynku znajdował się barak karny. Cały obiekt był dobrze strzeżony przez wojsko.