Budynek uprzednio przeznaczony na stajnię, postanowiono przekształcić w stanowiska kontroli silników. Z niewyjaśnionych przyczyn zaniechano budowy.

W budynku umieszczono urządzenia galwaniczne, ażeby z a pomocą techniki galwanicznej pokryć innymi metalami „uszlachetnić” części metalowe, wykonane w mieście lub obozie.  Około 2/3 poddasza w starej części przeznaczono na skład chemikaliów i kwasów. Był on połączony z parterem za pomocą windy elektrycznej. Przed wejściem do budynku znajdowała się ściana chroniąca przed odłamkami. Sufit nad parterem był wykonany z żelbetonu i pokryty cementowym jastrychem.

Najdłuższy budynek produkcyjny oznaczony numerami: 16, 17, 18, w których odbywał się montaż turboodrzutowych silników samolotowych.

Duża hala z regałami w której znajdowały się różne elementy do samolotów.

Kuchnia dla obcokrajowców. Mieściła się tutaj także siedziba policji przemysłowej (Werkpolizei). Stołówka znajdowała się w drugiej części budynku. Na dole znajdowały się magazyny żywnościowe. Obydwie kuchnie były jednakowej wielkości – jednopiętrowe, z dużymi piwnicami, o powierzchni użytkowej 3.256 m2.

Kuchnia dla obsługi niemieckiej oraz Czechów oraz administracja niemiecka.

Miejsce dla jeńców wojennych: przebywali tam Anglicy, Jugosłowianie i Włosi. W tych budynkach następowała ciągła rotacja mieszkańców. Taka sytuacja miała także miejsce w innych blokach mieszkalnych.

Pod Koniec sierpnia 1944 roku połowę budynku numer 10 i 11 zajmowali powstańcy warszawscy zatrudnieni w produkcji wojennej, głównie poza koszarami.
W budynku nr 12 i połowie budynku nr 11 mieszkali Żydzi. Otoczeni zostali podwójnym drutem kolczastym pod napięciem. Z dwóch stron stały wartownie. Od strony południowej budynek ogrodzono płotem z desek, ponieważ na tym terenie odbywał się rozładunek różnych części do samolotów. Sektor ten nazywano obozem koncentracyjnym. Kontakty z Żydami były surowo zabronione. Do następnego bloku przechodziło się przez plac między budynkami.

Jeńcy sowieccy, a także cywile. Ci odgrodzeni byli drutem kolczastym i znajdowali się pod ścisłą kontrolą. Jeńcy nie mogli z tego budynku wychodzić. Pracowali przy montażu silników.

Budynek podzielony był na hale i kabiny, w których znajdowały się obrabiarki i tokarki.W późniejszym okresie wojny przebudowany na sale widowiskową oraz kino dla żołnierzy Niemieckich.

>Przetrzymywano tutaj cywilów polskich , sowieckich, deportowanych Belgów i Francuzów.

Mieszkał tu szef internatu wraz z rodziną (dwójką dzieci). Na ostatnim piętrze mieściła się stołówka na około 400 0sób. Codziennie młodzi hitlerowcy chodzili na szkolenie do miasta Zittau. Co dwa, trzy miesiące następowała rotacja młodych Hitlerjugend.

Mieściły się tam m.in.: biuro komendanta obozu, pomieszczania lotników, cywilów oraz wojskowych przybyłych z Dessau i Magdeburga.