Budowa dużej nowoczesnej kotłowni centralnego ogrzewania zaczęła się  w lecie w 1944 rok. Kotłownia była wyposażona w 4 wodnorurkowe kotły o wymiarach zewnętrznych ø 2500×8000,  oraz piętnastometrowe kominy.

W budynku mieściły się  garaże i warsztaty.  

Duży budynek o długości ponad 100 metrów. Składał się z dwóch skrzydeł. Przez jego środkową część biegło przejście zamknięte bramą wejściową. Po obu stronach znajdowały się wartownie ze strażnikami. W lewym skrzydle budynku mieszkali cywile sowieccy, deportowani Belgowie oraz Francuzi. W prawym – mieściła się służba medyczna dla Niemców i obcokrajowców. Środkową część zajmowała administracja. Na pierwszym piętrze znajdowały się biura warsztatowe i wysyłkowe, gdzie zapadały główne decyzje dotyczące produkcji.

Składała się z dwóch segmentów. Część frontowa z wysokim dachem była siedzibą straży pilnującej wejścia. Na pierwszym piętrze kwaterowała policja obozowa. Dobudówka z płaskim dachem – to karny lagier. Na skraju drogi przed wejściem umieszczono tablicę z napisem: „Arbeit macht frei” (pol. „Praca czyni wolnym”).Załoga wartowni liczyła 40 osób i składała się z SS i Wehrmachtu. Przy głównej bramie w portierni przebywało stale trzech wartowników. Na pierwszym piętrze tego budynku mieszkała policja przemysłowa. W drugim segmencie tego budynku znajdował się barak karny. Cały obiekt był dobrze strzeżony przez wojsko.