Wybudowana na potrzeby obozu. Po wojnie rozbudowana przez szpital.

Budynek uprzednio przeznaczony na stajnię, postanowiono przekształcić w stanowiska kontroli silników. Z niewyjaśnionych przyczyn zaniechano budowy.

W budynku umieszczono urządzenia galwaniczne, ażeby z a pomocą techniki galwanicznej pokryć innymi metalami „uszlachetnić” części metalowe, wykonane w mieście lub obozie.  Około 2/3 poddasza w starej części przeznaczono na skład chemikaliów i kwasów. Był on połączony z parterem za pomocą windy elektrycznej. Przed wejściem do budynku znajdowała się ściana chroniąca przed odłamkami. Sufit nad parterem był wykonany z żelbetonu i pokryty cementowym jastrychem.

Najdłuższy budynek produkcyjny oznaczony numerami: 16, 17, 18, w których odbywał się montaż turboodrzutowych silników samolotowych.

Duża hala z regałami w której znajdowały się różne elementy do samolotów.

Kuchnia dla obcokrajowców. Mieściła się tutaj także siedziba policji przemysłowej (Werkpolizei). Stołówka znajdowała się w drugiej części budynku. Na dole znajdowały się magazyny żywnościowe. Obydwie kuchnie były jednakowej wielkości – jednopiętrowe, z dużymi piwnicami, o powierzchni użytkowej 3.256 m2.

Kuchnia dla obsługi niemieckiej oraz Czechów oraz administracja niemiecka.

Miejsce dla jeńców wojennych: przebywali tam Anglicy, Jugosłowianie i Włosi. W tych budynkach następowała ciągła rotacja mieszkańców. Taka sytuacja miała także miejsce w innych blokach mieszkalnych.

Pod Koniec sierpnia 1944 roku połowę budynku numer 10 i 11 zajmowali powstańcy warszawscy zatrudnieni w produkcji wojennej, głównie poza koszarami.
W budynku nr 12 i połowie budynku nr 11 mieszkali Żydzi. Otoczeni zostali podwójnym drutem kolczastym pod napięciem. Z dwóch stron stały wartownie. Od strony południowej budynek ogrodzono płotem z desek, ponieważ na tym terenie odbywał się rozładunek różnych części do samolotów. Sektor ten nazywano obozem koncentracyjnym. Kontakty z Żydami były surowo zabronione. Do następnego bloku przechodziło się przez plac między budynkami.

Jeńcy sowieccy, a także cywile. Ci odgrodzeni byli drutem kolczastym i znajdowali się pod ścisłą kontrolą. Jeńcy nie mogli z tego budynku wychodzić. Pracowali przy montażu silników.

Budynek podzielony był na hale i kabiny, w których znajdowały się obrabiarki i tokarki.W późniejszym okresie wojny przebudowany na sale widowiskową oraz kino dla żołnierzy Niemieckich.

>Przetrzymywano tutaj cywilów polskich , sowieckich, deportowanych Belgów i Francuzów.

Mieszkał tu szef internatu wraz z rodziną (dwójką dzieci). Na ostatnim piętrze mieściła się stołówka na około 400 0sób. Codziennie młodzi hitlerowcy chodzili na szkolenie do miasta Zittau. Co dwa, trzy miesiące następowała rotacja młodych Hitlerjugend.